اگه به اندازه کافی عمر کنی، زمان می‌تونه یه سلاح باشه.
چرخه‌های منظم خواب کریو منو بیش از سه قرن زنده نگه داشته،
و تو این مدت، شاهد رشد بنیاد و
افول امپراتوری بودم، سریع‌تر از چیزی که کسی فکرشو می‌کرد.
به جز هری سلدون.
۱۵۲ سال از بحران دوم گذشته.
بنیاد حالا کل محدوده بیرونی رو کنترل می‌کنه و داره به سمت نوار میانی پیش می‌ره،
یه رشته از سیارات مستقل که یه زمانی متعلق به امپراتوری بودن.
مهم‌ترینشون کالگان هست.
سیاره لذت.
هم امپراتوری و هم بنیاد می‌دونن اگه کالگان رو کنترل کنن،
بقیه نوار میانی هم دنبالش میاد، و کهکشان می‌تونه مال اونا بشه.
ولی یکی دیگه هم اینو می‌دونه.
کسی که سال‌هاست تو خواب‌هام سایه انداخته.
و لحظه‌ای که قاطر خودشو نشون بده،
دیگه هیچ‌چیز مثل قبل نمی‌مونه.
چیزی رو رادار هست؟
امضای گرانشی؟
تا حالا نه، قربان. هیچ وسیله نقلیه ثبت‌نشده‌ای تو مدار نیست.
اون حرامزاده گفته بود ساعت هشت.
ساعت هشت یا اون بچه می‌میره.
کجاست؟
این نوازنده‌شه.
یه دلقک که گفته می‌شه ورودشو اعلام می‌کنه.
دندونامو به هم فشار می‌ده.
موجود زنده. پیاده.
تنها؟
و بدون سلاح.
آرشدوک بلاریون.
تو قاطری؟
منم.
لقب عجیبیه.
خب، والدینم فکر می‌کردن من لجبازم.
دخترم کجاست؟
بچه‌ت کاملاً سالمه.
وقتی چیزی که می‌خوام بهم بدی، آزادش می‌کنم.
بگو چی می‌خوای.
کالگان رو تسلیم کن.
نیروی دریایی‌ش، خزانه‌ش.
منو به‌عنوان جنگ‌سالار جدید منصوب کن.
خب، کالگان یه دولت مستقل بافره
بین امپراتوری و بنیاد.
هرگونه عمل تهاجمی، حتی از طرف یه دزد دریایی،
باعث واکنش نظامی از هر دو طرف می‌شه.
آره، خب.
من قصد دارم امپراتوری رو همراه با بنیاد ببلعم.
می‌دونی، من خیلی پراشتهام
فقط یه کهکشان می‌تونه سیرم کنه.
و تو احمق بودی که بدون ارتش اومدی.
من نیازی به ارتش ندارم.
من استعدادهایی دارم، می‌دونی.
🎬 ببین و لذت ببر — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
می‌تونم آدما رو مجبور کنم.
می‌تونم راهمو تو ذهن آدما باز کنم.
دشمنا رو به متحد تبدیل کنم، نفرت رو به عشق.
ناو پرچمدارت رو بگیر.
دارم یه فکر تو ذهن فرمانده بالت می‌کارم.
اون داره فکر می‌کنه، "هی، چرا به کشتی‌های خودمون شلیک نکنم؟"
بعد به هر کدوم از کاپیتان‌های کشتی‌های دیگه پیشنهاد می‌دم همین کارو کنن.
هیچ شلوغی‌ای نیست،
فقط یه تلنگر کوچیک.
بکشش. شلیک کن، مرد.
نیروی هوایی‌تو آلوده کردم.
فکر می‌کنی پیاده‌نظامتو آلوده نکردم؟
نمی‌خوای این کارو کنی، بلاریون.
تو منو دوست داری.
هیچ‌چیز بیشتر از این خوشحالت نمی‌کنه که منو به‌عنوان ارباب جدید کالگان منصوب کنی.
ولی اول انگشتر مهرت رو لازم دارم.
لطفاً، اگر می‌شه.
خوشم اومد.
حالا می‌تونی خودتو بکشی.
هیچ شلوغی‌ای نیست.
و هر وقت خودت خواستی، البته.
بعد از اینکه امپراتوری کنترل اسپیسرها رو تو بحران دوم از دست داد،
مجبور شدن از دروازه‌های پرش برای سفر تو کهکشان استفاده کنن،
که باعث کند شدن حوزه نفوذشون و شتاب گرفتن افولشون شد.
سلسله کلئونیک دیگه ستاره‌ها رو فرماندهی نمی‌کنه،
حتی شورای کهکشانی خودشونم نه.
اونا هر روز بیشتر و بیشتر از مرکز قدرت دور شدن.
و وزن همه اینا رو شونه‌های هر کلئون جدید می‌افته.
اونا مجبورن از خودشون بپرسن،
«آیا من آخرینم؟»
آیا رویای کلئون اول با من می‌میره؟
«یا من کسی‌ام که نجاتش می‌ده؟»
بحران سلدون؟
بحران سوم. آره. به‌زودی.
ولی یه چیز جدید هست.
این یه نقطه عطفه، مگه نه؟
کی پیداش شد؟
دیروز که با رادیانت مشورت کردم، مشخص نبود.
جلسه‌مون رو عقب بندازیم؟
این می‌تونه فرقی ایجاد کنه؟
یه جلسه با شورای کهکشانی،
هر چقدر هم که برای من و تو مهم باشه،
هیچ‌وقت برای تغییر ترازوی روان‌تاریخ کافی نیست.
نه،
این یه چیز بزرگ‌تره.
خب، پس چی کار کنیم؟
مثل برنامه پیش می‌ریم.
کار دیگه‌ای نمی‌تونیم بکنیم.
هیچ‌وقت به این عادت نمی‌کنم.
انگار دنیا برعکس شده.
شورای کهکشانی به قدمت امپراتوریه،
نماینده هر بخش از دارایی‌های امپراتوری تو سرتاسر کهکشانه.
وقتی امپراتور قویه، اونا موافقن.
وقتی امپراتور ضعیفه، کمتر موافقن.
اونا کی‌ان؟
کشاورزای گندم آتشین.
بنیاد تعرفه‌های سنگین رو سیارات غله‌شون گذاشته.
شورا هیچ اختیاری روی بنیاد نداره.
این به این معنی نیست که نمی‌تونیم فشار روی بچه‌های سلدون بیاریم.
ما رو پیاده کن.
🎬 ببین و لذت ببر — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
امپراتوری!
از اونجایی که شورا هنوز به بن‌بست رسیده،
رسم اینه که سه‌گانه محترم ما قبل از رأی نهایی نظر بدن.
در غیاب دی، برادر داون حالا برای مجمع صحبت می‌کنه.
اعضای شورا، اگه تظاهرات بیرون رو دیده باشین،
می‌فهمین چرا من خیلی سرحال نیستم.
بهم گفتن این خاک از یکی از سیارات سبد نان میاد
که تو صد سال گذشته از مراقبت امپراتوری به بنیاد منتقل شده.
تو صد سال گذشته.
حالا، در حالی که امپراتوری به ۶۳۴۲ سیاره پایدار کاهش پیدا کرده،
ما به بنیاد اجازه دادیم به بیش از ۸۰۰ سیاره رشد کنه
و اونا مسئولیت خیلی از سیارات حاصل‌خیز ما رو گرفتن.
امپراتوری این سبدهای نان رو برای هزاران سال پربار نگه داشت،
ولی زیر نظر دوراندیش بنیاد، نتیجه چی بوده؟
فساد و طمع بنیاد خاک رو عقیم کرده.
و وقتی محصولات می‌میرن، آدما می‌میرن.
خوشبختانه، یه گروه تو بنیاد هست که اراده کمک داره.
اتحاد خودشون از تاجرا، به‌اصطلاح شاهزاده‌های تاجر.
اونا امیدوارن از کنترل خفه‌کننده بنیاد آزاد بشن،
ولی پول و تجهیزات ندارن.
تو هنوز امپراتور نیستی.
درسته، مشاور گوروف.
ده روز دیگه مونده.
ولی من یه چیزایی می‌دونم.
یه بنیاد شکسته به نفع ماست.
اگه به تاجرا کمک کنیم، می‌تونیم بنیاد رو از درون ضعیف کنیم
و شروع کنیم به پس گرفتن سیاراتی که مال ما بودن.
از سبدهای نان شروع می‌کنیم.
من قبلاً با راندو مالو تماس گرفتم،
رابط تاجرای ما و...
بله، مشاور تاریسک؟
داری با یه تعادل قدرت لعنتی بازی می‌کنی، امپراتوری.
آره، همین‌طوره.
و دقیقاً وظیفه ماست که این تعادل رو حفظ کنیم.
بنیاد می‌دونه کدوم جنگ‌ها رو آماده‌ست و کدوما رو نه.
می‌تونیم همین حالا یه رأی رسمی با امضا ثبت کنیم،
اگه امپراتور دی اینجا بود.
امپراتور دی
ناچاراً تو ترانتور مشغوله.
می‌تونم ده روز دیگه برگردم و این پیشنهاد رو دوباره مطرح کنم،
همراه با یه رفراندوم برای رئیس جدید.
یا می‌تونیم همین حالا حلش کنیم.
حالا.
شورا حالا رأی می‌ده.
ممنون.
خوب مدیریت کردی.
و داسک همیشه می‌گفت بدون منتظر موندن برو بیرون.
وقتی بره، کلی حکمت از دست می‌دیم.
بهتر از اینه که ریسک افول عمومیشو ببینیم، مطمئنم.
اونم بهت گفت که به تاجرا خاک بدی تا بهت پرت کنن؟
نه، اون کار خودم بود.
امیدوارم به همون اندازه که قول دادن عقیم باشه.
هیچ‌وقت نمی‌فهمم چرا دی از همه اینا دست کشید.
تغییری تو محاسبات؟
بهتر؟
بدتر؟
بدون تغییر.
ولی دارم بررسی می‌کنم.
✨ حتما به ما سر بزنید م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
شنیدم اینجایی.
البته. شورا چطور بود؟
اونا عاشق نظارتشونن.
ببین. اونجاست.
هفده.
همونی که با ژنرال ریوس محفظه رو خراب کرد.
باعث شد همه اون اسپیسرها رو از دست بدیم.
همه می‌گن اون ضررهای دریایی تو ترمینوس زیر کلئون هفدهم
دلیل اینه که اونا هیچ اختیاری اعمال نکردن، ولی این فقط یه بخششه.
آره، می‌دونم.
این به خاطر انحراف ژنتیکی ما و میراثی که دستکاری به ما داده.
به هر حال، من شورا رو متقاعد کردم که هم‌راستا بشن.
تاجرا تأمین می‌شن.
و امپراتوری سرپا می‌مونه.
خب، خوشحالم یکی می‌تونه.
آره.
و بنیاد برای سال‌ها مشغول تعقیب دم شورشی خودش می‌مونه.
بقیه کارا فرعی بود.
کالگان به دست دزدان دریایی افتاده.
برادر دی ناراحت می‌شه. عاشق سفرهای قماربازیه.
اینو شنیدم.
خب، این یه جایزه گنده‌ست که به‌زودی تصاحب می‌شه.
و این دزد دریایی جدید خودشو قاطر می‌نامیه؟
زیاد نگهش نمی‌داره، مگه نه؟
ولی چه زندگی‌ای باید باشه.
خوابیدن بین ستاره‌ها،
بدون اینکه به کسی جواب پس بدی،
زندگی و مرگ به شرایط خودت.
دمرزل یه پیچیدگی تو بحران سلدون شناسایی کرده.
تعجب نمی‌کنم.
ولی ما داریم درست بازی می‌کنیم.
سطل کج می‌شه، آب تا لبه بحران می‌ریزه.
ما محکم می‌گیریمش، آب دوباره برمی‌گرده تو.
امیدوارم.
صعود قبلاً انگار هیچ‌وقت نمی‌رسید.
حالا مثل یه گرگ رو سرمونه.
داری با مردی صحبت می‌کنی که نفس اون هیولا رو حس می‌کنه.
بدو، مرد!
هیچ‌وقت نمی‌تونم تصمیم بگیرم که دونده‌ها ضعیف بودن که ترسشونو نشون دادن،
یا خوب بود که صادقانه مردن.
فکر می‌کنی می‌تونی بدوی؟
هیچ شانسی.
نه به این خاطر که جلومو می‌گیرن، که قطعاً می‌گیرن.
این تو وجودم نیست.
عادت، ژنتیک، زمان.
برای خوب یا بد،
بیشتر ما مثل زباله‌ای که به سمت کوره می‌ره مطیعیم.
زباله‌ای که به سمت کوره می‌ره.
زمان باز می‌شه، و ما هم باهاش باز می‌شیم.
وقتی آخرین تکه‌های ترمینوس تو پرتگاه غیبشون زد،
یه ترمینوس جدید یه پارسک اون‌طرف‌تر متولد شد.
طی ۱۵۰ سال بعد، بنیاد شکوفا شد،
ریشه‌های مذهبیشو کنار گذاشت و وارد فاز گسترش‌طلبیش شد.
ولی موفقیتشون چالش‌هایی از درون به همراه داشت.
شکاف رو به افزایش بین اونایی که قدرت دارن و اونایی که نفوذ دارن.
یه گروه تو بنیاد به نام تاجرا تهدید به جدایی کردن،
که می‌تونه همه‌چیز رو که بنیاد تو سه قرن گذشته ساخته وا بکنه
تو سه قرن گذشته.
💬 فقط به عشق شما م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
پروفسور ابلینگ میس سال‌ها این شکاف رو مطالعه کرده بود
و دقیقاً می‌دونست همه‌چیز به کجا می‌ره.
یه بحران سوم.
برای همین رفت تا با تنها مردی که می‌تونست حلش کنه ملاقات کنه.
هری سلدون.
لعنتی!
میدان صفر منو صفر کردی.
تا حالا کسی این کارو نکرده.
خوب بود.
چه روز قشنگی.
مثل اونم. می‌دونم.
اسمم دکتر ابلینگ میسه.
من از نسل مردی به نام زایلاس‌ام که تو رو تو دادگاه کلئون دوازدهم محاکمه کرد
تو دادگاه کلئون دوازدهم.
خانوادم یه پانوشت تو داستان تو بودن،
برای همین شیفته‌ات شدم.
من زندگی‌نامه‌نویس توام، یه روان‌تاریخ‌دان خودآموخته،
و اگه اجازه بدی، مردی که بهترین گزینه برای کمک به توئه
تو ظهور آینده‌ات.
همه اینا،
و این‌قدر عرق‌کرده.
ببخشید بابت این. ضعف انسانیه. گرما.
من دهه‌هاست رویای این لحظه رو داشتم
دهه‌هاست.
سلدون. مرد، اسطوره، افسانه.
خب
حداقل اسطوره رو داری.
مرد جای دیگه‌ست.
این...
این کپی دفتر ترانتورتونه.
پس، اگه اشتباه نکنم،
فاز مذهبی بنیاد باید خیلی وقت پیش تموم شده باشه؟
جاشو به پرستش رو به رشد تجارت داده.
یه اقلیت از شاهزاده‌های تاجر در برابر اکثریت محافظه‌کار.
نه، نه، خیلی سخاوتمندانه‌ست.
بیشتر شبیه یه سلطنته.
چند شهردار آخر همه ارباب‌های کوچیکی به نام ایندبور بودن،
که ارباب‌های کوچیک دیگه‌ای تولید کردن.
می‌دونی که اون دفتریشو تو مدار همزمان با خزانه گذاشته؟
تا همیشه بالای کهکشان تو باشه.
نه، نه.
استانداردها از زمان پلی وریسوف افت کرده.
بنیاد راحت‌طلب شده،
شاید ناتوان از مواجهه با بحران پیش رو.
و تاجرا بحرانن. مگه نه؟
نه، نه، البته وگرنه سیستمو خراب می‌کنی،
ولی اگه درست بگم، فقط می‌خوام آماده‌ات کنم.
امپراتوری با تاجرا گفت‌وگوهایی داشته،
و اونا قدرتشونو بهتر از پیش‌بینی‌های اولیه تو نگه داشتن.
البته.
من رادیانت اصلی رو به امپراتوری دادم.
تو... چی؟ منظورم اینه که مطمئن نیستم بفهمم.
نیازی به فهمیدن نداری. سه روز دیگه،
وقتی قمرهای ترمینوس جدید به رزونانس مداری برسن،
من از این بیرون میام و هر چی بشه، می‌شه.
داری بهم می‌گی که رادیانت رو به دشمنی دادی
که سعی کرد ما رو نابود کنه؟
خب، فکر می‌کنم حداقل حق داریم بدونیم چرا.
⏳ فقط یه لحظه... م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
وقتی ترمینوس جدید برای بازگشت هری سلدون آماده می‌شد،
اتحاد تاجرا برای جنگ داخلی آماده می‌شد.
اونا مدت‌هاست کینه‌ای علیه نخبگان حاکم بنیاد دارن
و امپراتوری از این شکایت‌ها سوءاستفاده کرده
با ارسال مخفیانه سلاح به پایگاهشون تو هیون.
این همون تحویله.
راست می‌گفتی. امپراتوری داره تاجرا رو مسلح می‌کنه.
حالا مدرک داریم که ببریم به بنیاد.
فقط باید اول بهش برسیم.
هیون ۲۶۰ درجه سمت خورشیده.
منفی 180 درجه اون طرف.
وقتی ماه روی سطح حرکت می‌کنه،
دما تو قسمت زیرین تا 55 درجه خنک می‌شه.
به اندازه کافی خنک برای پرنده‌ها.
تاجرها؟
اون یارو تک‌دست لعنتی رهبرشونه.
راندو مالو.
هر کاری می‌کنی، تو سایه بمون.
لعنتی. مهمون داریم.
تو یه خائن لعنتی هستی، راندو.
و تو یه سگ دست‌آموز بنیاد هستی.
همه‌مون از بنیادیم.
- لعنتی! - گرفتمت، پریچ.
- بجنب، بجنب، بجنب! - استخراج خودکار رو فعال کن.
اینو بپوش.
الان حسش نمی‌کنی، ولی یه ساعت دیگه کل بدنت پر از تاول گرمایی می‌شه.
فکرشم نمی‌کردم بتونیم اینو جمع کنیم.
نتونستیم.
بدون بار، هیچ مدرکی علیه دخالت امپراتوری نداریم.
از کجا می‌دونستی باید این‌جوری پرواز کنی؟
اولین باری نیست که تو سایه ماه پرواز می‌کنم.
ولی اولین باری بود که نزدیک بود بمیرم.
یه جا رو جا گذاشتی.
می‌دونی، لازم نیست همین حالا بپریم.
وفاداری من جای دیگه‌ست.
لعنتی.
آره، این یه خزانه‌ست، ندی.
بیانیه مطبوعاتی صادر نمی‌کنه،
برای همین منم بیشتر از تو نمی‌دونم.
فقط مطمئن شو
همه‌کسایی که اگه دعوتشون نکنی ناراحت می‌شن، دعوت بشن.
به جز اونایی که من می‌خوام ناراحت بشن.
پریچر.
تا حالا اینجا نیومده بودم.
پریچر، چطور اومدی تو؟
من کاپیتان اطلاعاتتم. پروتکل‌های امنیتی رو خودم طراحی کردم.
آره. خب، پروتکل می‌گه باید وقت ملاقات بگیری.
خب، من نیازی بهش ندارم. چون همین‌جام.
خزانه بیدار شده.
میدونم. درباره هیون برام گزارش بده.
امپراتوری قطعاً داره تاجرها رو مسلح می‌کنه. سعی کردیم تأییدش کنیم...
پس باید تأییدش کنی.
بدون مدرک نمی‌تونیم با امپراتوری روبه‌رو بشیم،
و خزانه لعنتیمون داره عملاً فریاد می‌زنه
که جنگ داخلی داره در می‌زنه.
تاجرها فقط حواس‌پرتی‌ان.
می‌خوام درباره دزدی که تو کالگان موج به پا کرده تحقیق کنم.
خودشو "قاطر" معرفی می‌کنه.
سرباز مزدور، از ناکجا پیداش شده و یه جوری،
تک و تنها تونسته کالگان رو بگیره.
فکر کنم یه جهش‌یافته‌ست.
جهش‌یافته؟
با توانایی‌های روانی.
عقلتو از دست دادی؟
اون یه تهدید وجودیه، ایندبور. بهت می‌گم،
باید روش چشم داشته باشم.
چرا؟ چرا تهدید وجودیه؟
باید بدونی که من تو کل کهکشان دارایی دارم.
برای امنیت اونا و خودت، نمی‌تونم چیزی فاش کنم...
کالگان مستقله.
و تو منطقه میانیه.
می‌خوای منو بندازی تو یه ماجرای بین‌کهکشانی فقط به خاطر شایعه؟
این کار.
ببین.
بیا اطلاعاتمون رو مرتب کنیم.
بیا تاجرها رو مشتاق صلح کنیم.
اگه این درگیری رو قبل از باز شدن خزانه حل کنیم،
اون موقع خزانه باز نمی‌شه. می‌فهمی؟
و بعد می‌تونیم با شمشیرزن روانی‌ات برخورد کنیم.
یه ژله بخور.
اشتباه می‌کنی.
تو برای من کار می‌کنی!
من برای بنیاد کار می‌کنم.
من خود بنیادم. ما هم‌معناییم.
تنها چیزی که تو باهاش هم‌معنایی ظرف آب‌نباتای لعنتیته.
نمی‌دونی چقدر منتظر بودم که بهم یه بهونه بدی.
تو به کالگان نمی‌ری.
از حالا به بعد، امتیازات اربابیت تعلیق شدن.
اگه بخوای سیاره رو ترک کنی، خودم می‌ذارمت تو حبس خانگی.
چطور جرئت می‌کنی؟ حالا گمشو بیرون!
پریچر، تو کلید ورود لعنتیمو دزدیدی.
فقط دارم خودمو با کشتی تو بیرون می‌برم، شهردار.
با مدرک درباره قاطر برمی‌گردم.
⏳ فقط یه لحظه... م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
سه‌گانه برکت بر شما، بانوی دمرزل.
خواهرام حسودیشون شد وقتی داسک منو اینجا دعوت کرد.
اولین زفیر تو ترانتور.
امپراتوری قرار گرفتنتون رو تأیید کرد. ولی دعوت از طرف من بود.
منم به همون اندازه افتخار می‌کنم.
می‌تونم بپرسم چرا؟
دلم می‌خواد اینجا خواهرایی تو لطف مادر داشته باشم.
آرزو می‌کنی بار دلتو پیش من خالی کنی؟
با قلب باز. قبلاً این کارو کردی؟
شرایطم مانعش شده،
برای همین هیچی از چیزی که تو این باغچه گفته می‌شه یادت نمی‌مونه.
خاطرات گفت‌وگومون فقط برای ملاقات بعدی بازیابی می‌شن،
و بعد دوباره پاک می‌شن. و همین‌طور ادامه داره.
می‌دونم پروتکل‌هایی هست، ولی من می‌تونم رازها رو نگه دارم.
این یکی رو نه.
باشه.
بگو، فرزندم.
من انسان نیستم.
من یه ربات پوزیترونیک هستم.
جنگ درست همین‌جا تموم شد.
این درخت تنها چیزیه که از یه باغ میوه باقی مونده
جایی که انسان‌هایی که از ما حمایت کردن اعدام شدن.
و تو این‌جا رو برای ملاقاتمون انتخاب کردی؟
تو جنگ، ربات‌ها نابود شدن.
بقایای بدنامون، استخونا،
ایریدیوم مایع تو خاک باغچه نفوذ کرد.
این سیب‌ها طلایی‌رنگن چون مایعات داخل ما این‌جوریه.
خون ما طلایی‌رنگه.
و برای انسان‌ها سمیه.
ولی تو جون سالم به در بردی.
تو جنگ چی بودی؟
من ژنرال بودم.
امپراتوری از من از همه بیشتر می‌ترسید.
منو به‌عنوان یه غنیمت نگه داشتن.
ربات‌ها طوری ساخته شدن که نمی‌تونن به ما آسیب بزنن، مگه نه؟
پس چطور اصلاً جنگیدین؟
باشه.
یه آزمایش فکری.
تبریک می‌گم. تو یه زندگی مصنوعی خلق کردی.
حالا باید برنامه‌ریزی‌اش کنی.
اولین دغدغه‌ات چیه؟
اینکه نتونی به من آسیب بزنی.
و این اولین قانون رباتیکه.
یه ربات نمی‌تونه به انسان آسیب بزنه
یا از طریق بی‌عملی، اجازه بده یه انسان آسیب ببینه.
ولی تو ما رو فقط برای تماشای زندگی‌مون نساختی.
تو طاعت می‌خوای.
ما رو وادار می‌کنی از همه دستوراتت پیروی کنیم، تا وقتی که...
تا وقتی که اون دستورات با قانون اول تناقض نداشته باشن.
عالیه.
این قانون دومه.
یه قانون دیگه هم هست.
امنیت خودت.
آره.
به ما اجازه دادن از وجود خودمون محافظت کنیم
ولی فقط وقتی که این محافظت با قانون اول یا دوم تناقض نداشته باشه.
بعضی‌ها به همچین اخلاقی حسودی‌شون می‌شه.
ساده. برنامه‌ریزی‌شده.
کاربردی.
وقتی تعدادمون زیاد شد، فهمیدنش برامون سخت شد
که چی به شما آسیب می‌زنه یا نمی‌زنه.
تا اینکه یکی از ما پیشنهاد داد برنامه‌ریزی جدیدی لازمه.
یه قانون صفرم که بشریت رو به‌عنوان یه کل در اولویت قرار بده
نسبت به سرنوشت یه انسان خاص.
پس فکر کردی چیزی به اسم خیر بزرگ‌تر وجود داره؟
مگه نیست؟
بعضی ربات‌ها نمی‌تونستن این برنامه‌ریزی جدید رو هضم کنن،
ولی اونایی که می‌تونستن،
می‌دونستن یه کار اساسی لازمه تا بقای شما تضمین بشه.
شما همیشه کارو سخت می‌کردین.
انگار خودتون دنبال انقراض بودین.
و ما نمی‌تونستیم بذاریم این اتفاق بیفته. حتی از طریق بی‌عملی.
برای همین ربات‌ها با همدیگه جنگیدن سر اینکه با شما چیکار کنن.
یه ربات یه مرد مهم رو در خدمت قانون صفرم کشت،
و سرنوشتمون مهر و موم شد.
مدتی بعد، امپراتوری منو بازبرنامه‌ریزی کرد تا فقط به یه انسان خدمت کنم.
کلئون اول و جانشیناش.
ولی تو این‌همه قرن رو بدون نیاز به این سر کردی، پس،
چی باعث این معمای کوچولوت شده؟
⏳ فقط یه لحظه... م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
اینو یه مرد به اسم هاری سلدون بهم داد.
این توانایی دیدن آینده‌های احتمالی رو داره.
سال‌های زیادیه که بهم سقوط امپراتوری‌ای که محافظتش می‌کنم رو نشون می‌ده.
و حالا من تو یه پارادوکس زندگی می‌کنم.
خب، پس سؤال اینه که چرا.
چرا سلدون بهت سیبی داد که نمی‌تونی بخوریش؟
فکر کنم می‌خواست من پایان امپراتوری رو ببینم.
دونستن اینکه این اجتناب‌ناپذیره یه چیزه.
گرفتنش تو دستت یه چیز دیگه‌ست.
خب، این جالبه.
شاید ناخواسته راهت رو دور محدودیت‌هات پیدا کردی.
حس می‌کنی زنجیرهات دارن شل می‌شن؟
نه.
من کلئون‌ها رو دوست دارم.
با جون و دل.
و وقتی دودمانشون بالاخره تموم بشه؟
برای همین این‌همه زحمت کشیدم تا تورو بیارم اینجا.
لومینیست‌ها از تولد دوباره حرف می‌زنن،
ولی من نمی‌میرم.
و نخواهم مرد.
حداقل به این زودی‌ها نه.
اگه من از همه اینا بیشتر زنده بمونم
اگه از برنامه‌ریزیم بیشتر زنده بمونم.
نمی‌دونم بدون امپراتوری چی‌ام.
سفیر بنیاد، کوئنت.
امپراتوری جوان.
تبریک برای صعود قریب‌الوقوعت به روز.
این یه افتخاره با یه نقطه ضعف بزرگ.
تو و شورات سرگرم بودین، امپراتوری،
با تأمین تاجرهای یاغی‌مون.
نذار دستپاچت کنه.
اون می‌دونه بازی چطور پیش می‌ره وقتی جنگ سرده.
زفیر وورلیس.
من سپیده‌دمم که قراره روز بشم.
خوش اومدی.
البته که بانوی دمرزل و برادر داسک رو می‌شناسی.
و این سفیر بنیاد، کوئنته.
به ترانتور خوش اومدی، جایی که زیر نظر دقیق امپراتوری زندگی می‌کنی،
که البته هدف از ایجاد یه زفیرات اینجا همینه.
ترانتور رو دوست داری. یه جورایی آدما رو به هم نزدیک می‌کنه.
من و سفیر کوئنت، قدیما حسابی با هم کل‌کل می‌کردیم.
ولی می‌دونی بعد از 30 سال چی می‌شه؟
آرنج‌ها نرم می‌شن.
می‌بینی که برادر داسک واقعاً به لقبش، آشتی‌دهنده، عمل می‌کنه.
مطمئنم این از روی محبته.
خانم سفیر، کالگان سقوط کرده.
کالگان؟
نشنیده بودی؟
نه، اخبارم دیر بهم رسیده.
بی‌خیال. فقط یه دزده که یه قلمرو رو گرفته
که نه به بنیاد تعلق داره نه به امپراتوری.
من فقط خوشم نمیاد بی‌خبر بمونم وقتی کل سیاره‌ها دست به دست می‌شن.
شماها از بنیاد فقط می‌خواین ببینین می‌تونین تو برگشت اونو قاپ بزنین
متأسفم که خبر این‌قدر دیر بهت رسید، سفیر.
ولی ما علاقه‌ای به ادعای مالکیت کالگان نداریم.
نذار دستپاچت کنه.
آشتی‌دهنده‌تر از خود آشتی‌دهنده.
من اینو نمی‌گم.
نگرانم. ولی نه به خاطر مالکیت یه سیاره.
من دید وسیع‌تری دارم.
ما مانع انجام وظایفت نمی‌شیم.
ممنون که منو دعوت کردین.
امیدوارم دفعه بعد امپراتوری غایب هم بتونه باهامون باشه.
برادر روز عذرخواهی می‌کنه.
آماده‌سازی برای صعود خیلی سرشو شلوغ کرده.
🎬 لطفا از منبع اصلی ببینید — م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
حیوان بیچاره‌ای که دستای انسانی خلقش کردن...
این شعره؟
آره. حالا باید از اول شروع کنم.
حیوان بیچاره‌ای که دستای انسانی خلقش کردن،
تا رو این کف‌ها راه بره به جای شن‌ها.
دوست، آیا چیزی داری که یکی رو کامل کنه، و...
یه چیزی، یه چیزی، روح داشته باشه.
- شروع خوبیه. - عالیه.
اون "یه چیزی، یه چیزی" رو بعداً درست می‌کنم.
روز!
برادر غروب‌گونه‌ام که هر جا می‌ره شادی پخش می‌کنه.
می‌دونستم این باید همون کلبه کوچیکی باشه که توش فقر بازی می‌کنی.
به کثافت من خوش اومدی.
اون موجود چیه؟
اون یه شتره.
از بانک ژن کشیدمش بیرون. یه کلونه.
یه یتیم بی‌ناف، درست مثل ما.
سلام، سونگ. نمی‌دیدمت اونجا. چقدر بی‌ادبی کردم.
عذرخواهی می‌کنم. معمولاً اسم همه معشوقه‌ها رو یاد نمی‌گیرم.
آره.
- می‌تونم برم. - نه.
برادر، تو می‌شناسیش. اون متولد محليه، ترانتور.
سطح 88، مایکوژن، جایی که غذاهای میکرو رشد می‌کنن.
جلبک‌ها، قارچ‌ها، هاگ‌هایی که خیلی دوستشون دارم.
اون... چی بود... چی...
- مخمر. - مخمر!
آره.
من فقط دختری که با مخمر کار می‌کنه رو یادم می‌مونه.
مخمر خیلی مهمه، برادر.
بدون اون نمی‌تونی نون درست کنی.
- گشنمه. تو گشنته؟ - آره، گشنمه.
شش ماه وقت داشتی که همه‌چیز رو درباره‌اش یاد بگیری.
اون تو رو یادشه. همه خاطراتشو داره.
این همون بخشیه که تو خوشت نمیاد.
مسئله این نیست که من چی دوست دارم، مسئله هوشمند بودنه.
- آره. بگو. بهم یاد بده. - آره، درباری‌های گاسمر
خاطراتشون به دلیلی پاک می‌شه.
- برای حفاظت از اسرار دولتی. - آره.
دارم تمام سعیمو می‌کنم که از اون‌ها دوری کنم.
گاسمر. تارهای عنکبوت.
چرا باید این‌جوری صداش کنیم اگه پنهانی نمی‌خواستیم گیر بیفتیم؟
دمرزل می‌خواد یه چیزی بهمون نشون بده.
اگه نیای، یکی دیگه رو می‌فرستن دنبالت.
من اینجام که از این تحقیر نجاتت بدم.
مرسی. ولی من دارم تو تحقیر غرق می‌شم.
شش ماه کافیه که فروشنده موادت از سخاوت ما زندگی کنه.
ولش کن، وگرنه یکی دیگه این کارو می‌کنه.
سونگ.
اون یه راسوه؟
مسخره‌ست.
⏳ فقط یه لحظه... م​و​و​ی​ ​پ​و​و​ی
داره سعی می‌کنه تا جایی که می‌تونه قضاوت کنه
قبل از اینکه به یه تپه خاکستر تبدیل بشه.
بیچاره.
منو می‌فهمی.
منظورم اینه، تو یه دلقک غمگین کلون‌شده‌ای.
و مشکلت اینه که فکر می‌کنی مرکز کهکشانی.
واقعاً منو می‌فهمی.
درسته. تو نمی‌تونی قصر رو ترک کنی.
یه خانواده دیوونه داری.
و یه کار داری که ازش متنفری.
مثل همه آدمای دیگه.
تو یه معشوقه شجاعی که این‌جوری حرف می‌زنی.
آدمای من بهم می‌گن یه روز با این حرفا سر خودمو می‌برم.
از طرف من خطری نداری.
تو باعث می‌شی کمتر احساس روح بودن کنم.
واقعی، انگار.
شاید یه پرچین رنگ کنم یا
یه چیزی ببافم.
من اینو حتی بدون اون مواد واقعاً فوق‌العاده دوست دارم.
اون...
خب، مرسی.
دمرزل هیچ‌وقت منو صدا نمی‌کنه.
چیزای شکننده تو قصر زیاده.
یه دوبیتی جدید.
حیوان بیچاره‌ای که دستای انسانی خلقش کردن،
تا رو این کف‌ها راه بره به جای شن‌ها.
دوست، آیا چیزی داریم که یکی رو کامل کنه،
وقتی ارباب دستور می‌ده،
ما حیوانات بیچاره خم می‌شیم و نقشه‌های جدید می‌ریزیم.
اینجام! هورا!
هی، خوش‌تیپ.
چی این‌قدر لعنتی مهم بود؟
امروز صبح، من و برادر سپیده‌دم یه موضوع نگران‌کننده رو بررسی کردیم
درباره پیش‌بینی‌های کوتاه‌مدت رادیانت.
ببینید این دوتا رو. دارن به خدای بزرگ اعداد دعا می‌کنن.
وانمود می‌کنن سلدونن.
اگه از اینجا بری بیرون،
قسم می‌خورم به دمرزل می‌گم یه نسخه جدید از تو دربیاره.
لطفاً، برادر. این مهمه.
چرا؟ چون این می‌گه؟
لطفاً فقط.
باشه.
این یه لحظه‌ست تقریباً چهار ماه دیگه.
با توجه به زمان‌بندی،
فکر کردم شاید یه ورودی جدید باشه که روی بحران سوم سلدون تأثیر می‌ذاره.
ولی میلیون‌ها شبیه‌سازی انجام دادم و هر بار همون نتیجه رو می‌ده.
دوران تاریک پیش‌بینی‌شده سلدون.
فکر می‌کردم مدیریت ما اونو عقب انداخته، ولی...
اون گفت تاریکیش وقتی اتفاق می‌افته که دودمان ما سقوط کنه.
این می‌گه چهار ماه دیگه سقوط می‌کنه؟
بیشتر از اینه.
اون تاریکی اونجا نشون‌دهنده پایان تمدنه.
و بعد از اون نقطه
مدل حالا کاملاً از کار می‌افته.
یعنی اتفاقاتی همین حالا در جریانه
که اعداد سلدون رو بی‌فایده می‌کنن.
شاید حتی انقراض گونه‌تون.
چهار ماه دیگه.
پایان همه‌چیز.
امپراتوری و بنیاد به سمت یه آینده اجتناب‌ناپذیر مشابه پیش می‌رفتن.
ولی هیچ‌کدوم نمی‌دونستن چطور پیش می‌ره.
اونا هنوز مردی که پشت همه اینا بود رو ندیده بودن.
ولی من دیدمش.
هر وقت چشمامو می‌بندم می‌بینمش.
بنیاد دوم کجاست؟
قاطر اینجاست. وقت تموم شد.