‫≡ سی‌نما تقدیم می‌کند ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫کانال رسمی تیم ترجمه‌ی ۳۰نما در تلگرام ‫@CinamaSub
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫- سلام. ‫- روز به‌خیر.
‫- تقریباً رسیدیم. ‫- بسیار خوب.
‫صاحب‌کار جدیدم رو می‌شناسین؟
‫بله، خیلی زیاد.
‫آدم خوبیـه؟
‫- به نظر من، آره. ‫- بچه هم دارن؟
‫عع...
‫بله، خیلی زیاد.
‫اینجا که عمارت بریجرتون‌ـه.
‫پس می‌شناسی؟
‫- کسی هست اینجا رو نشناسه؟ ‫- جالبـه.
‫قراره بقیه‌ی راه رو پیاده بریم؟
‫پیاده‌روی کوتاهیـه.
‫که این‌طور.
‫یعنی چقدر کوتاه؟
‫اون‌قدر کوتاهـه که محل کار جدیدت ‫محل زندگیِ منـه.
‫یعنی فعلاً به‌جای وی‌کنت ‫اینجا می‌مونم و به کارها می‌رسم.
‫نمی‌تونم برای شما کار کنم!
‫در واقع برای مادرم کار می‌کنی ‫و مطمئنـم عاشق اون زن می‌شی.
‫کـ... کجا می‌ری؟
‫بابت سواری و پیشنهادتون ‫خیلی ممنونـم، جناب.
‫- ولی یه جای دیگه کار پیدا می‌کنم. ‫- مطمئنـی پیدا می‌شه؟
‫به چندتا از دوست‌هام نامه زدم
‫ولی نمی‌دونم چرا به همسرهاشون ‫سپردن تو رو استخدام نکنن.
‫پس برمی‌گردم به حومه‌ی شهر. ‫اونجا به کسی کاری ندارن.
‫و اگه اونجا هم کار پیدا نکنی چی؟
‫یا اگه گیر آدمی ‫بَدتر از کاوندر بیُفتی چی؟
‫اگه می‌دونستم قراره اینجا کار کنم...
‫توی عمارت کاوندر می‌موندم.
‫این هفته یه‌سری ‫کارهای اداری اینجا دارم...
‫ولی نمی‌خوام مزاحم کار تو بشم.
‫اینجا خونه‌ی بزرگیـه.
‫فکر نکنم زیاد همدیگه رو ببینیم.
‫فقط قصد کمک دارم.
‫مشخصـه برای تو هم ‫راه دیگه‌ای نمونده.
‫همسرهای دوست‌هاتون ‫اشتباه قضاوت می‌کنن.
‫سوءتفاهم پیش اومده.
‫شک ندارم.
‫من تو رو می‌شناسم...
‫سوفی.
‫به‌به، پسرم برگشته. ‫استاد فرار از دست مادرش.
‫سلام، مادر.
‫بانو بریجرتون هستم. ‫خوش‌وقتـم.
‫سوفی بک هستم، بانوی من.
‫چندلحظه ما رو ببخش.
‫- خانم ویلسون هستم، سرپرست خدمه. ‫- سلام، خانم ویلسون.
‫- نامه‌م به دستت رسید؟ ‫- بله.
‫ولی قبل‌از این‌که جوابم رو بگیری، ‫رسیدی. متأسفانه الان...
‫جایگاهی برای استخدام ‫این دختر نداریم. تازه...
‫خانم ویلسون شنیده که ‫نباید به این دختره اعتماد کنیم.
‫مادر، شایعه‌ها برام مهم نیست.
‫من بهش اعتماد دارم.
‫- جونم رو نجات داد. ‫- مگه زخمی شدی؟
‫- به‌لطف سوفی خوب شدم. ‫- چی شده؟
‫عع... داستانش مفصلـه.
‫ولی الان خوبـم.
‫و سوفی هم واقعاً به کمک احتیاج داره.
‫خوش‌شانسـی که سر از اینجا درآوردی...
‫شنیدم جون پسرم رو نجات دادی، سوفی.
‫ازت ممنونـم که به‌موقع بهش کمک کردی.
‫خواهش می‌کنم. ‫کاری نکردم.
‫از صاحب‌کار قبلی‌ت ‫نامه‌ی معرفی داری؟
‫نه، در واقع...
‫نفر قبلی آدم درستی نبود.
‫- فیلیپ کاوندر. ‫- آها...
‫بله...
‫هیچ‌وقت از اون پسر خوشم نمی‌اومد.
‫پس از مهارت‌هات بگو.
‫به خانم ویلسون هم عرض کردم ‫که با مُد روز آشنا هستم.
‫نظافت، رفوگری، خوندن، نوشتن...
‫- فرانسوی حرف می‌زنه. ‫- و لاتین.
‫به‌به، چه عالی.
‫شاید دخترهام یه ندیمه‌ی ‫خصوصی لازم داشته باشن.
‫یه‌نفر که اِلوییز رو ترغیب کنه
‫و هم‌صحبت هایاسنت باشه.
‫پس مشخص شد.
‫خانم ویلسون، ‫اتاق سوفی رو بهش نشون بده.
‫سپاسگزارم، بانو بریجرتون.
‫و شما، جناب بریجرتون.
‫[ بـریـجـرتـون ]
‫(قسمت چهارم: «پیشنهاد مَردی محترم»)
‫خواننده‌ی عزیز و محترم...
‫هنر چهره‌نگاری...
‫برای ثبت لحظات زندگی ‫روزمره‌ی سوژه‌ها استفاده می‌شود...
‫و ازاین‌طریق، پیچیدگی‌های درونی اثر ‫در لابه‌لای ظاهر ساده‌اش
‫نمایان می‌شود.
‫اما هرکسی نمی‌تواند ‫متوجه این پیچیدگی‌ها شود...
‫ازجمله بنده‌ی حقیر.
‫چراکه توجه من درحال‌حاضر به رفت‌وآمد
‫بندیکت بریجرتون است
‫که به‌تازگی به آغوش جامعه بازگشته است.
‫دوباره برگشتیم به بازی. ‫مطمئنـم ویسل‌دان این شرط رو می‌بازه
‫و درباره‌ی جناب ‫بریجرتون اشتباه می‌کنه.
‫ولی حداقل باعث می‌شه دیگه درباره‌ی ماجرای ‫خسته‌کننده‌ی «نبرد ندیمه‌ها» چیزی ننویسه.
‫آگاتا؟
‫بااین‌حال، هر نگاره‌ای صرفاً ‫لحظه‌ای مشخص در زمان را ثبت می‌کند
‫اما نویسنده نمی‌داند ‫که نگاره‌ی جدید جناب بریجرتون
‫نشانه‌ای از علاقه‌ی او به ازدواج است
‫یا چیز دیگری.
‫هرچه باشد، بازگشت به جامعه ‫به‌خودیِ‌خود با مشکلات جدیدی همراه است.
‫شما مسئول دوشیزه بریجرتون ‫و دوشیزه هایاسنت هستی.
‫مسیر اتاق‌هاشون اینجاست.
‫دوشیزه بریجرتون همیشه سرش توی کتابـه
‫و حتی خودش رو موش‌مُردگی می‌زنه ‫تا توی جشن‌ها شرکت نکنه.
‫ولی دوشیزه هایاسنت
‫تا حالا چهار بار تلاش کرده ‫که مخفیانه وارد جشن بشه.
‫رخت‌شویی.
‫آشپزخونه.
‫ژله‌ها تقریباً آماده‌ست، خانم ویلسون.
‫- گرگوری رسید؟ ‫- چیزی نمونده، خانم.
‫- پس زودتر کارمون تموم شد. ‫- بله.
‫دوستان.
‫ایشون سوفی هست، ندیمه‌ی خصوصی.
‫جان هستم، پیشکار.
‫- ژله می‌خوری؟ ‫- نه، ممنون.
‫بالاخره یه‌نفر پیدا شد ‫که دست رد به سینه‌ی جان بزنه.
‫فکر کنم من‌وتو دوست‌های خوبی بشیم.
‫والا من هم دوست دارم ‫یه دوست داشته باشم.
‫قبل‌از اینجا کجا کار می‌کردی، سوفی؟
‫همچین جایی بود؟
‫نه، خونه‌ای که یه‌عمر توش کار می‌کردم، ‫کلاً هشت‌نفر بودیم.
‫هشت‌نفر؟
‫پس نظافت، رفوگری، شست‌وشو ‫و این کارها به عهده‌ی کی‌ها بود؟
‫خب... همه‌ش به عهده‌ی من بود.
‫بسیار خوب.
‫ژله‌ها آماده‌ست.
‫من هم کمک می‌کنم.
‫این وظیفه‌ی تو نیست، سوفی.
‫راستش من هم کمک لازم دارم.
‫خوش‌حالـم می‌بینمت. ‫چقدر فرق کردی.
‫بیا بغلم.
‫قدت کوتاه‌تر نبود؟
‫قدش بلند شده، ‫ولی هنوز مثل شلخته‌هاست.
‫بهترین ویژگی مدرسه‌م این بود ‫که خواهرها رو راه نمی‌دادن.
‫ گرگوری! ‫- دل‌تنگت بودیم!
‫خوش اومدی.
‫به نظرتون فرق نکردم؟
‫عع... موهات سیاه‌تر شده؟
‫پسرمون آماده‌ی اولین اصلاح ریشـه.
‫تا به سر زانوش نرسیده، ‫سریع پیرایشگر رو خبر کنین.
‫ژله‌های موردعلاقه‌ت رو آماده کردم.
‫ژله؟ ‫ذائقه‌ی من دیگه عوض شده.
‫دیگه از یه تخم‌مرغ اسکاتلندی ‫و چای لب‌سوز لذت می‌برم.
‫پسرمون بزرگ شده.
‫بسیار خوب.
‫پس بریم اتاق طراحی که چای بخوریم.
‫برات دیر گذشت؟ ‫مهم اینـه که الان خونه‌ای.
‫قبل‌از این‌که بریم داخل، ‫یه‌سری کارها بوده که پشت گوش انداختم...
‫منظورم جست‌وجو ‫برای بانوی نقره‌پوش‌ـه.
‫فکر کردم دیگه منصرف شدی.
‫من...
‫به‌این‌راحتی‌ها منصرف نمی‌شم.
‫می‌خوام پیداش کنم...
‫ولی پیداکردنِ کسی که ‫خودش رو مخفی کرده، کار سختیـه.
‫با توجه به رفتاری که توی اولین ‫ملاقات باهاش داشتی و آبرو نذاشتی...
‫بهتره این بار بی‌سروصدا اقدام کنی.
‫به خانم ویلسون می‌سپرم ‫که از همه‌ی دوشیزه‌های مراسم
‫چهره‌نگاره بیاره.
‫ممنونـم.
‫و از اون خدمتکار دیگه‌ای که توی نامه ‫ازش گفته بودم هم خیالت راحت باشه.
‫اگه کارش رو بلده، دیگه مشکلی نیست.
‫برای پسرم که قصد ازدواج داره، ‫این کارها سهلـه.
‫آهای...! آهای!
‫این به نظر دختر خوبی می‌آد ‫و موهاش مشکیـه...
‫- نه، این نیست. ‫- مطمئنـی؟
‫خانم سوفی!
‫هِیزل!
‫- خیلی نگرانت بودم. ‫- دیگه جای نگرانی نیست.
‫خدا کمکم کرد.
‫البته این بار به‌لطف ‫جناب بریجرتون بود.
‫گفت به تو قول داده ‫که برام کار پیدا کنه.
‫خدا رو شکر که مَرد باشرفیـه.
‫عع...
‫بعداً بیشتر حرف می‌زنیم.
‫دو، دو، سه. ‫سه، دو، سه.
‫چهار، دو، سه. ‫پنج، دو، سه.
‫آفرین، دوشیزه هایاسنت.
‫هفت، دو، سه. ‫هشت، دو، سه.
‫قرار شد تمرینات من رو ‫نظارت کنی، اِلوییز.
‫حتی یه بار نگاه نکردی.
‫اگه مامان فکر می‌کنه ‫تماشای تمرینات تو
‫باعث می‌شه چیزی یاد بگیرم، ‫سخت در اشتباهـه.
‫یه استراحت کوتاه داشته باشیم.
‫اصلاً همین‌که فکر می‌کنه ‫از تمرینات تو چیزی یاد می‌گیرم، مضحکـه.
‫من باید به تو چیزی یاد بدم.
‫اصلاً کی گفته ‫باید به هم چیزی یاد بدیم؟
‫اگه دوست نداری ‫تمرین رقصم رو تماشا کنی...
‫دوست داری به‌جاش ‫از کتاب آموزش رقص برات بخونم؟
‫- یا مثلاً کلکسیون روبان‌هام رو نشون بدم. ‫- نمی‌خواد کتاب آموزش رقص برام بخونی.
‫حوصله‌ی صحبت ‫با خواستگارها رو هم ندارم...
‫ولی اگه قرار باشه ‫به‌جاش به مزخرفات تو
‫درباره‌ی روبان‌ها ‫و آموزش رقص گوش بدم...
‫فکر نکنم طاقت بیارم.
‫شاید از کتابه خوشت اومد.
‫داستان زندگی ماری ساله‌ست.
‫اتفاقاً ایشون به پیش‌کسوت دنیای رقص ‫معروف بود و سبک خودش رو ابداع کرد.
‫چیزه... کتابش رو خوندم.
‫دیدی؟
‫الان چی می‌خونی؟
‫«آموزش مباحث فنی» از بانو اِج‌وُرت.
‫از «کلبه»ی برادرتون قرض گرفتم.
‫نخوندمش. ‫«بی‌حوصلگی» رو خوندی؟
‫(رمان «بی‌حوصلگی» یا «Ennui» اثری دیگه از ماریا اج‌ورت هست. ‫این کتاب درباره‌ی یه اِرل هست که زندگی به شدت یکنواخت ‫و خسته‌کننده‌ای داره و به‌دنبال معنا و ارزش زندگی می‌گرده. ‫ترجمه‌ی فارسی رسمی عنوان کتاب معلوم نیست، ولی عنوان انگلیسی ‫به حالت شدیدی از بی‌حوصلگی اشاره می‌کنه که از بیکاری نشئت می‌گیره.)
‫بله، البته من روایت‌های فمینیستیِ ‫این نویسنده رو ترجیح می‌دم.
‫نکته‌ی ظریفی بود. ‫بعداً بیشتر درباره‌ی کتاب‌ها حرف می‌زنیم.
‫صبح به‌خیر.
‫می‌خوای... پیانو تمرین کنی؟
‫نه، اومدم که...
‫جان؟
‫بله؟
‫- معذرت می‌خوام. ‫- ببخشین...
‫آفتاب از کدوم طرف دراومده؟
‫از هیچ‌طرف...
‫فقط می‌خواستم...
‫یه‌هو حس کنم...
‫آها...
‫اومدم که چایی بخوریم.
‫بخوریم؟
‫ارواح دارن سخن می‌گن.
‫بهم گفتن...
‫عع...
‫چهارـه؟
‫امکان نداره! ‫دزدکی نگاه کردی.
‫این موهبت منـه.
‫بله، موهبت تو حقه‌بازیـه.
‫اگه واقعاً قدرت غیب‌گویی داری...
‫بگو ببینم کی قراره ‫همسایه‌ی جدیدمون بشه؟
‫فکر کنم...
‫من باشم.
‫البته بعداز این‌که ‫با یه مَرد محترم ازدواج کنم.
‫یه بانویی رو دیدم که رفت‌وآمد داره، ‫ولی ظاهراً مَرد ندارن.
‫شاید یه معشوقه‌ی ثروتمنده.
‫این محله برای ‫معشوقه‌ها جایی نداره، سیلیا.
‫جامعه‌ی اشرافی خودش رو ‫با چنین افرادی قاطی نمی‌کنه.
‫تو چطور، سوفی؟
‫استعداد مخفی‌ای داری؟
‫عع... من...
‫رفوگری حسابـه؟ ‫به‌جز اون چیزی برای ارائه ندارم.
‫بلند شین.
‫باید دوشیزه‌ها رو برای ‫دورهمی بانو دنبوری آماده کنیم.
‫کالسکه‌ها آماده‌ان، بانوی من.
‫ممنون.
‫خانم ویلسون؟
‫- بفرمایید. ‫- خانم ویلسون...
‫من... چیزه...
‫می‌خواستم بدونم...
‫- گرسنه‌تون شده؟ ‫- نه بابا.
‫اشتهام که...
‫می‌خوام...
‫عع...
‫می‌خوام چای بخورم...
‫ولی نمی‌دونم چطوری.
‫- می‌خواید دوستان‌تون رو دعوت کنم...؟ ‫- نه، منظورم اون چای نبود.
‫چیز...
‫چای شبانه... با یه شخص خاص.
‫تنهایی.
‫به نظرت چطوری برنامه بریزم؟
‫پیشنهاد می‌کنم ‫همین‌جا این کار رو بکنید.
‫می‌تونم شب به خدمتکارها مرخصی بدم
‫و فقط من می‌مونم که ‫برای لباس‌ها کمک‌تون کنم.
‫- حریم شخصی‌تون حفظ می‌شه. ‫- حریم شخصی؟
‫- پس بچه‌هام رو خوب می‌شناسی. ‫- می‌تونید اون‌ها رو بفرستید بیرون؟
‫خب... تازگی...
‫فرانچسکا رو مجبور کردم ‫که توی خونه‌ش دورهمی بگیره.
‫مثلاً من مریضـم و نمی‌رم.
‫بله مثلاً.
‫بانو، من تمام سعیم رو می‌کنم که هیچ‌کس
‫از چای شبانه باخبر نشه.
‫ممنون، خانم ویلسون.
‫همه چای می‌خورن، بانو.
‫بله... بله درستـه. ‫همه می‌خورن.
‫باید از زندگی لذت برد.
‫خوش‌تیپ شدی، برادر.
‫عع... شب به‌خیر، سوفی.
‫جناب بریجرتون.
‫- ببخشین. ‫- عذر می‌خوام.
‫- فکر کنم امشب رو توی این راهرو هستیم. ‫- بله.
‫از شغل جدیدت راضی‌ای؟
‫خواهرهام که خسته‌ت نمی‌کنن؟
‫نه به‌هیچ‌وجه.
‫اتفاقاً خیلی غافل‌گیرم کردن.
‫پس خوبـه...
‫احتمالاً؟
‫هنوز ازم ناراحتـی که آوردمت اینجا؟
‫نه.
‫اینجا همه بهم لطف دارن.
‫در واقع باید ازتون تشکر کنم
‫که برای هِیزل هم کار پیدا کردین.
‫کاری نکردم.
‫- شما هم به دورهمی بانو دنبوری می‌رین؟ ‫- نه.
‫خوشبختانه دورهمی خانم‌هاست.
‫- از بانو دنبوری خوشتون نمی‌آد؟ ‫- نه اتفاقاً خانم خوبیـه.
‫موضوع اینـه که...
‫یادتـه وقتی توی کلبه‌ی من بودیم...
‫ازم پرسیدی که تا حالا شده ‫حس کنم هم‌رنگ جماعت نیستم؟
‫(توضیح بیشتر: چنین سؤالی در اصل توی مراسم بالماسکه زیر آلاچیق پرسیده شد.)
‫عع...
‫مهم نیست.
‫کمک می‌خواین؟
‫این همه‌ش سُر می‌خوره ‫و پیشکارم هم پیداش نیست.
‫اجازه بدین.
‫این هم از این.
‫ممنون، سوفی.
‫بگو ببینم، بانو بریجرتون.
‫این بندیکت ما...
‫بانوی گم‌شده‌ش رو پیدا کرد؟
‫پس بندیکت همون خوش‌گذران آزاده‌ست ‫که ویسل‌دان ازش می‌نویسه؟
‫- بله. ‫- حدس می‌زدم.
‫باعث افتخاره که شخصاً ‫از خود نویسنده می‌شنوم.
‫چهره‌نگاره‌ی تک‌تک دوشیزه‌های ‫مراسم بالماسکه رو بهش نشون دادم
‫و می‌گه مطمئنـه که ‫هیچ‌کدوم‌شون نیست.
‫پس شاید برنده‌ی شرط‌بندی‌ت ‫با ملکه بشی، بانو بریجرتون.
‫آها، همون شرط‌بندی که گفتی ‫بندیکت عمراً این فصل ازدواج نمی‌کنه؟
‫خودتون می‌دونین که ملکه مجبورم کرد.
‫وقتی جست‌وجوی ما ‫همه‌ش بی‌نتیجه‌ست...
‫کار هوشمندانه‌ای کردی که شرط بستی.
‫واقعاً بانو ویسل‌دان این‌قدر باهوشـه؟
‫یا شاید اون...
‫یعنی من...
‫صرفاً بازیچه‌ی ملکه ‫و جامعه‌ی اشرافی شدم؟
‫حالا بندیکت این بانوی ‫جوان رو چطور توصیف کرده؟
‫دوست دارم دنبالش بگردم. ‫بیکار که هستم.
‫دستت درد نکنه.
‫تو هم خبر داری دیگه. ‫براش تعریف کن.
‫عزیزم...
‫نظرت چیـه یه شب ‫همه‌مون رو شام دعوت کنی؟
‫وقتش نیست همه‌مون خونه‌ت رو ببینیم؟
‫آخه...
‫فکر نکنم هنوز ‫آمادگی‌ش رو داشته باشم.
‫یعنی هم من و هم جان آمادگی نداریم.
‫پس تا یه هفته‌ی دیگه خوبـه؟
‫- این زمان براتون کافیـه؟ ‫- عع.
‫- آره، خیلی باهوشـه. ‫- فرانسوی، لاتین و کره‌ای!
‫و حداقل نصف کتاب‌های ‫توی کتابخونه‌مون رو خونده.
‫- درباره‌ی کی حرف می‌زنین؟ ‫- ندیمه‌ی خصوصی جدیدم فوق‌العاده‌ست.
‫سوفی ندیمه‌ی خصوصی من هم هست.
‫این حجم از سواد ‫برای یه خدمتکار عجیب نیست؟
‫کارش حرف نداره.
‫بیتشر از همه‌ی برادرهامون درباره‌ی هنر ‫می‌دونه و توی علوم تجربی هم سررشته داره.
‫به سلامتی چی بنوشیم؟
‫به سلامتی دکمه‌ی یقه‌ی بندیکت ‫که امشب بیشتر از همه‌مون
‫بهش توجه شده.
‫پس به سلامتی دکمه‌ی بندیکت!
‫جست‌وجوت برای بانوی ‫جشن بالماسکه به کجا رسید؟
‫مادرمون به پنلوپی گفته و اون هم ‫بهم گفت که برگشتی به شکار...
‫ولی مثل این‌که نتیجه‌ای نداشته.
‫بله، حق با شما، پنلوپی و مادره.
‫حقیقتش دیگه داره ‫به یه خاطره تبدیل می‌شه
‫و حتی چهره‌ش رو فراموش کردم.
‫بندیکت!
‫خوش‌حالـم می‌بینم به شهر برگشتی.
‫- دوشیزه ویرجینیا رو یادتـه؟ ‫- بله. خوش‌حالـم می‌بینمتون.
‫- ممنون. همچنین. ‫- با اجازه.
‫دوست‌هاتـن؟
‫بله، هر دوشون. ‫هیسکاکس بهم گفته بود
‫یه معشوقه پیدا کرده ‫و حسابی لیلی و مجنون شدن.
‫از همچین زندگی‌ای خوشم نمی‌آد.
‫می‌دونی که آنتونی هم معشوقه داشت.
‫- البته قبل‌از کِیت. ‫- واقعاً؟
‫برای من هم جالب نیست.
‫ولی خیلی رایجـه. ‫نصف مَردهای این سالن معشوقه دارن.
‫همیشه ازدواج‌هامون قراردادیـه، ‫ولی احساسات‌مون لزوماً نه.
‫آره.
‫برم لیوانم رو پُر کنم.
‫بانو بریجرتون، خانم ویلسون ‫گفتن با من امری دارید.
‫سوفی.
‫لطفاً بیا بشین.
‫می‌خوام با هم چای بخوریم.
‫هنوز بابت نجات ‫جون پسرم ازت تشکر نکردم.
‫شما لطف دارید، بانو ‫ولی من فقط انجام‌وظیفه کردم.
‫نه، اون‌موقع وظیفه‌ای ‫در قبال ما نداشتی.
‫شنیدم تونستی سخت‌گیرترین ‫عضو بریجرتون‌ها رو شیفته‌ی خودت کنی.
‫وِرد زبون اِلوییز شدی.
‫می‌گه سواد بالایی داری.
‫یه‌کم از خودت بگو.
‫چی دوست دارید بدونید، بانوی من؟
‫مثلاً بگو چطور همچین شخصیت باسوادی
‫کارش به حومه‌ی شهر کشیده؟
‫تو از همون روستای کاوندرها هستی؟
‫خیر.
‫من توی اِیلزبری بزرگ شدم.
‫بانویی که براش کار می‌کردم...
‫بهم لطف داشتن و من رو توی ‫جلسات بچه‌هاشون راه می‌دادن.
‫همین اخیراً به عمارت کاوندر رفتم.
‫و چی شد که از پیش ‫اون خانواده‌ی اول رفتی؟
‫در نهایت بین من ‫و بانوی خونه اختلافی پیش اومد.
‫جسارتاً ترجیح می‌دم ‫درباره‌ش حرف نزم، بانو.
‫بسیار خوب.
‫و از عمارت کاوندر رفتی به کلبه‌ی من؟
‫بله.
‫البته مقصدمون نبود...
‫ولی به‌خاطر برودت هوا ‫و زخم جناب بریجرتون
‫نتونستیم ادامه بدیم.
‫امیدوارم براتون خسته‌کننده نبوده باشه. ‫دوتایی تنها با هم.
‫- کراب‌تری‌ها هم اونجا بودن. ‫- آها.
‫ولی اصلاً خسته‌کننده نبود.
‫در واقع یکی از بهترین ‫هفته‌های زندگی‌م بود.
‫همیشه دوست داشتم ‫اون ناحیه از حومه‌ی شهر رو ببینم.
‫اون‌وقت خونواده‌ت ‫هنوز توی اِیلزبری هستن؟
‫متأسفانه والدینم فوت شدن.
‫که این‌طور.
‫خیلی ناراحت شدم.
‫سوفی، می‌دونم فکر می‌کنی ‫این موقعیت موقتیـه...
‫ولی اگه می‌خوای دائمی باشه، ‫می‌تونی پیش ما بمونی.
‫دخترهام عاشقت شدن.
‫در واقع همه‌مون.
‫خیلی ممنون، بانو بریجرتون.
‫- حتماً در نظر می‌گیرم. ‫- خوبـه.
‫دیگه تعارف نکن.
‫از این کیک‌ها بخور.
‫وقتی تازه هستن، ‫طعم‌شون یه چیز دیگه‌ست.
‫نمی‌دونم چرا یه حسی بهم می‌گه ‫باید محافظ این دختر باشم.
‫احساس می‌کنم سوفی ‫داره از یه چیزی فرار می‌کنه.
‫بگو ببینم... نظرت ‫درباره‌ی آلیس ماندریچ چیـه؟
‫وای، چه دختر گُلیـه.
‫چه خوب که اون هم دیشب اومد.
‫تازه داره بهمون توی ‫جست‌وجوی بندیکت کمک می‌کنه.
‫می‌گه یه‌نفر رو هم پیدا کرده.
‫هنوز داره درباره‌ش تحقیق می‌کنه.
‫پس بیشتر هم ازش خوشم اومد.
‫- وایولت؟ ‫- جان؟
‫من... توی یه دوراهی گیر کردم.
‫یه هدیه دارم که برای ‫بانو ماندریچ در نظر گرفتم...
‫ولی اگه بهش بدم...
‫یه‌جورهایی می‌شه هدیه‌ای به خودم.
‫می‌دونم این کارم خودخواهانه‌ست، ‫ولی حق ندارم زندگی خودم رو داشته باشم؟
‫به نظرت اشتباهـه؟
‫هدیه‌ت به بانو ماندریچ آسیبی می‌زنه؟
‫اتفاقاً برعکس.
‫هدیه به نفعشـه. ‫شاید خوشش نیاد، ولی به نفعشـه.
‫ولی باز هم...
‫فکر کنم بیشتر به نفع خودمـه.
‫من هم گاهی فکر می‌کنم ‫خودخواهیـه که چیزی برای خودم بخوام...
‫ولی خب...
‫یه‌سری چیزها رو می‌خوام ‫و باید داشته باشم.
‫تو هم همین‌طور.
‫این خودخواهی نیست ‫که به فکر آینده‌ت باشی.
‫تو آزادی که ‫هرطور می‌خوای، زندگی کنی.
‫برای خیلی‌ها زحمت کشیدی، آگاتا.
‫لیاقت خوشبختی رو داری.
‫درستـه.
‫باید از زندگی لذت برد.
‫بالاتر خوبـه؟ ‫یا پایین‌تر؟
‫همون‌جا خوبـه.
‫آره... تا مهمون دعوت نکردیم...
‫باید همه‌چی سر جاش باشه.
‫نمی‌خوای بگی اون روز صبح چی شد که
‫یه‌هو اومدی پیشم؟
‫ببخشین.
‫نمی‌دونم یه‌هو چم شده بود.
‫من هم نفهمیدم، ولی...
‫بَدم نیومد.
‫واقعاً؟
‫حقیقتش برای این‌که بهت فشار نیارم، ‫همیشه توی زندگی شخصی‌مون خودداری کردم...
‫نمی‌خوام اذیت بشی...
‫ولی اگه دوست داری با هم...
‫نزدیکی بیشتری داشته باشیم...
‫من مشکلی با این قضیه ندارم.
‫خب... من هم...
‫مشکلی ندارم.
‫تـ.ر.جـ.ـمـ.ـه و ز.یـ.ر.نـ.ویـ.ـس از ‫پـ.و.ر.یـ.ـا هـ.ـز.یـ.ـمـ.ـتـ.ـی
‫ا.ر.ا.ئـ.ـه از سـ.ـا.یـ.ـتِ سـ.ـی نـ.ـمـ.ـا
‫عع... ببخشین.
‫دیگه می‌خواستم برم.
‫نه... ‫یعنی...
‫مجبور نیستی بری.
‫حداقل نه به‌خاطر من.
‫به زیبایی ستاره‌ها خیره شده بودم...
‫تلاش می‌کردم جذبش کنم.
‫ستاره‌های اینجا خیلی کمتر از ‫ستاره‌های کلبه هستن.
‫آره... انگار زیبایی‌های طبیعی دنیا
‫توی می‌فیر کم‌رنگـه.
‫دلم برای اوقات‌مون ‫توی حومه‌ی شهر تنگ شده.
‫شب‌تون به‌خیر.
‫لطفاً نرو.
‫نمی‌خوام بری.
‫امروز مادرتون ازم خواستن اینجا بمونم.
‫خب...
‫می‌مونی؟
‫از بچگی آرزوم بود که ‫همچین خونواده‌ای داشته باشم.
‫حتی کارکردن توی ‫همچین جایی باورنکردنیـه.
‫لیاقتت بیشتر از این‌هاست، سوفی.
‫فکر نکنم عاقلانه باشه که بمونم.
‫چرا؟
‫چون...
‫اگه دوست داری بمونی...
‫من نمی‌خوام مانعت بشم.
‫درستـه.
‫آره.
‫شب‌تون به‌خیر، جناب بریجرتون.
‫علیاحضرت دوست دارن ‫موقع تعظیم، تا زانو خم بشی
‫و اجازه بده من به‌جات حرف بزنم.
‫تا باهات حرف نزدن، هیچی نمی‌گی.
‫نمی‌دونستم یه چای‌خوریِ ‫ساده این‌قدر پیچیده‌ست.
‫علیاحضرت.
‫بانو آلیس ماندریچ رو خاطرتون هست
‫که پسر بزرگ‌شون وارث ایالت کِنت هستن؟
‫بانو ماندریچ، لطفاً ‫به علیاحضرت توضیح بدین.
‫علیاحضرت...
‫مشخصات همسایه‌ی من با چیزی که ‫از بانوی گم‌شده روایت شده، هم‌خوانی داره...
‫و بعداز کمی تحقیق، ‫متوجه شدم که احتمالاً خودشـه.
‫واقعاً؟
‫به بانو بریجرتون هم خبر دادی؟
‫امروز صبح به ایشون نامه زدم ‫و توضیح دادم.
‫امیدوارم درست ‫حدس زده باشید، بانو ماندریچ.
‫علیاحضرت؟
‫بله بله.
‫ایشون می‌تونه همدم جدید من باشه.
‫- ممنونـم، علیاحضرت. ‫- شما...
‫می‌تونی بری.
‫به‌موقع برای چای رسیدی
‫و نسخه‌ی جدید ویسل‌دان.
‫به‌به.
‫خواننده‌ی عزیز و محترم...
‫اخیراً...
‫به نظر می‌رسد ‫که نبرد بزرگ ندیمه‌های می‌فر
‫به پایان خود نزدیک می‌شود.
‫و در این حین...
‫بزرگان جامعه تشنه‌ی موضوع جدیدی هستند.
‫حدس و گمان‌های بسیاری زده شده است
‫و مردم می‌خواهند بدانند ‫کدام خاندان اشرافی به همسایگیِ
‫عمارت بریجرتون درمی‌آید.
‫اما حقیقتاً...
‫نویسنده به حدس و گمان‌ها توجهی ندارد.
‫آیا هیجان ماجرا ‫به این نیست که غافل‌گیر شویم؟
‫بله؟
‫مزاحم شدم؟
‫این چه حرفیـه؟
‫بانو دنبوری یه نامه فرستاده ‫و می‌گه بانو ماندریچ یه همسایه داره
‫که مومشکیـه ‫و وسط مراسم، سالن رو ترک کرده...
‫ولی تازگی برگشته.
‫خونواده‌ش هم هیچ‌وقت ‫به اون و خواهرهاش رقص یاد ندادن.
‫خب... این که عالیـه.
‫پس... حتماً خودشـه.
‫اسمش دوشیزه هالیس‌ـه.
‫دوشیزه هالیس؟
‫اگه مشکلی نداری، با مادرش ‫دعوتش می‌کنم به صرف چای
‫و بعدش تو مثلاً اتفاقی ‫وارد سالن پذیرایی می‌شی.
‫بهتره به جشن بالماسکه ‫و ماجرای دست‌کش اشاره نکنی.
‫براش مظهر جذابیت و وقار می‌شم.
‫مراقب باشید.
‫خــوبـه.
‫وایستا.
‫اتفاقاً ایده‌های جدیدی داره
‫و طراحی‌هاش این فصل بسیار زیبائـن.
‫خب ما هم می‌تونیم شرکت کنیم، ‫ولی به بابات نگی.
‫عذر می‌خوام...
‫نمی‌دونستم مهمون داری، مادر.
‫بندیکت جان، معرفی می‌کنم: ‫بانو هالیس و دخترشون دوشیزه هالیس.
‫به ما ملحق می‌شی؟
‫شما توی حومه‌ی شهر بزرگ شدین؟
‫هم شهر بودم و هم حومه‌ی شهر. ‫ولی سعی می‌کنم این فصل اینجا باشم.
‫ولی اینجا که هستم، ‫دل‌تنگ هوای تازه‌ی حومه‌ی شهرم...
‫در واقع، توی حومه‌ی شهر ‫آزادی عمل بیشتری داریم.
‫آدم می‌تونه خودِ واقعی‌ش باشه
‫و دائماً توسط جامعه قضاوت نشه.
‫دیگه چه علایقی دارید، دوشیزه هالیس؟ ‫شنا دوست دارید؟
‫شنا؟
‫بله.
‫مثلاً توی دریاچه
‫که آروم و کم‌عمقـه...
‫یا توی دریا
‫که وسیع و عمیقـه.
‫دارید معما می‌گید، جناب بریجرتون؟
‫از شنا لذت می‌برم...
‫مخصوصاً توی دریا.
‫بسیاری از خاطرات بچگی‌م ‫توی سواحل فرانسه بوده.
‫واقعاً؟ فرانسوی بلدیـد؟
‫(صحبت به زبان فرانسوی)
‫بعضی از استادهام گفتن ‫تلفظم نیاز به تقویت داره
‫و نباید زیاد فکم رو تکون بدم.
‫من مخالفـم.
‫تلفظ‌تون عالیـه. ‫هرکی این رو گفته، نادون بوده.
‫- پس فرانسه بودید؟ ‫- بله.
‫کالین هم زیاد به فرانسه رفته. ‫می‌گه اونجا عالیـه.
‫شاید بگم من هم ببره.
‫چای میل دارید؟
‫هِیزل یا سیلیا نیستن؟
‫اون‌ها جای دیگه مشغول بودن ‫و من به‌جاشون اومدم، جناب.
‫دوشیزه هالیس، چای میل دارید؟
‫بله، اگه زحمتی نیست.
‫کجای فرانسه؟
‫می‌گن آب‌وهوای پاریس حرف نداره.
‫آفتابیـه.
‫- سواحل خوبی داره. ‫- ما خیلی سفر کردیم.
‫جنوب فرانسه گرم‌تره.
‫من میل ندارم.
‫آخ... لعنتی!
‫بندیکت.
‫معذرت می‌خوام. ‫من... خیلی عذر می‌خوام.
‫ولش کن.
‫یه فنجون دیگه می‌آرم.
‫یه‌کم دیروقتـه، مگه نه؟
‫بله.
‫بهتره رفع زحمت کنیم.
‫اتفاقاً امشب ‫یه دورهمی خانوادگی داریم.
‫خونه‌ی زیبایی دارید.
‫همیشه آرزوم بود که ‫داخل عمارت بریجرتون رو ببینم.
‫مگه توی مراسم بالماسکه نبودید؟
‫می‌خواستم بیام، ‫ولی مریض شدم و نتونستم.
‫شاید به‌خاطر ناشناس‌بودنِ مهمون‌ها، ‫فکر کردن من هم هستم.
‫پس چه خوب که آرزوتون برآورده شد.
‫جناب بریجرتون.
‫کمکت کنم؟
‫حرف‌های عجیب نزنین.
‫سوفی، من رو ببخش.
‫نمی‌دونستم تو قراره چای بیاری.
‫چه فرقی می‌کنه؟ ‫شما یه مَرد محترم هستید
‫و طبیعیـه که ‫با بانوان اشرافی ملاقات کنید.
‫من هم یه خدمتکارم که ‫بعدش می‌آم و تمیز می‌کنم.
‫خب... ولی لازم نیست شاهد ماجرا باشی.
‫این حرف‌هاتون بیشتر ناراحتم می‌کنه.
‫مخصوصاً وقتی ذهنم رو ‫پُر از افکار مسخره می‌کنین...
‫مثل دیشب توی همین اتاق.
‫فکر کردی من پیگیر دوشیزه هالیس هستم؟
‫- اون در حدی نیست... ‫- در حد کی نیست؟
‫اصلاً چرا همیشه اینجایـین؟
‫هرجا رو نگاه می‌کنم، شما هستین.
‫این بهترین موقعیتیـه ‫که توی زندگی‌م داشتم...
‫ولی اگه شما اینجا باشین، ‫نمی‌تونم بمونم.
‫دارین همه‌چی رو خراب می‌کنین.
‫مگه مجردها نباید توی ‫اقامتگاه مجردی‌شون باشن؟
‫پس...
‫اگه اون‌طوری راحت‌تری...
‫شاید بهتره برم اونجا زندگی کنم.
‫بله بهتره.
‫لطفاً.
‫باشه... می‌رم.
‫سعی می‌کنم تا جایی که می‌شه، برنگردم.
‫ممنونـم.
‫ضمناً به نظرم ‫اشتباهـه که پیگیر نباشین.
‫پیگیر چی؟
‫دوشیزه هالیس.
‫به نظر بانوی خوبی می‌اومد.
‫یه ترکیب عالی می‌شه.
‫(یه مَرد محترم و یه بانوی اشرافی = ترکیب عالی)
‫چَشم، قربان.
‫دیگه کافیـه.
‫جان!
‫فرانچسکا؟
‫بله؟
‫می‌دونی که مجبور نیستی این‌طوری کنی.
‫چطوری؟
‫به‌خاطر من ادا درنیار.
‫به اوج نرسیدی، مگه نه؟
‫نه.
‫نرسیدم.
‫و بهت دروغ گفتم.
‫تا حالا نرسیدم.
‫- هیچ‌وقت. ‫- فرانچسکا...
‫و مطمئنـم به‌خاطر همینـه ‫که هنوز بچه نداریم.
‫معذرت می‌خوام... ‫نمی‌دونم چه مرگم شده.
‫فرانچسکا، تو هیچ مشکلی نداری.
‫تا قبل‌از چیز چه حسی داشتی؟
‫قبل‌از تظاهرم؟
‫یه حس...
‫دوست‌داشتنی...
‫و قلقلکی داشتم.
‫گرم شدم.
‫خوبـه.
‫برای من هم...
‫وقتی نزدیک همدیگه‌ایـم...
‫فقط به‌خاطر میل‌مون ‫به بچه‌دارشدن نیست.
‫وقتی با هم هستیم، ‫احساس می‌کنم دارم بهت نزدیک‌تر می‌شم...
‫هم بدنم...
‫و هم دلم.
‫هر خواسته‌ای توی ‫زندگی‌ت داشته باشی...
‫تمام تلاشم رو می‌کنم ‫که برات برآورده کنم.
‫بچه بخوای...
‫اوج بخوای...
‫ولی امیدوارم این رو بدونی ‫که تو همین‌الان هم...
‫کاملـی.
‫ما توی این رابطه کاملـیم
‫و هیچ عجله‌ای برای ‫چیزهای دیگه نداریم.
‫الان می‌رسه.
‫بعداز ملاقات با شما، ‫لام تا کام حرف نزده.
‫عجب.
‫وقتی عصبانی می‌شه، این‌طوریـه
‫و این هم می‌دونم ‫که از من عصبانی نیست.
‫بله، درستـه.
‫اول صبحی فرمایشی دارین، بانو دنبوری؟
‫من...
‫اومدم توضیح بدم.
‫- نیازی به توضیح نیست. ‫- خب یکی به من توضیح بده.
‫نمی‌خوام همدم ملکه باشم.
‫آها. ‫این که...
‫صبر کن ببینم... ‫نمی‌خوای همدم ملکه باشی؟
‫- چرا؟ ‫- چون نمی‌خوام.
‫خب چرا؟ ‫اصلاً دلیلش رو می‌دونی؟
‫یا به‌خاطر این‌که ‫غافل‌گیرت کردم، می‌گی؟
‫یا می‌ترسی؟
‫ایشون ازم نپرسیدن. ‫من رو توی عمل انجام‌شده گذاشتن.
‫چون می‌خواستم خون‌سرد باشی.
‫اگه می‌گفتم، می‌ترسیدی و جلوی ملکه
‫بزرگ‌ترین هدیه‌ی ‫زندگی‌ت رو پس می‌فرستادی.
‫هدیه؟
‫گفتم که همدم ملکه شدن یه افتخاره.
‫فرصتی که خیلی‌ها خوابش رو می‌بینن.
‫من تا حالا خوابش رو ندیدم.
‫خواب خاندان کِنت رو هم ندیدی، ‫ولی الان اینجایـی.
‫لازم نیست حتماً ‫خواب چیزی رو ببینی تا قبولش کنی.
‫باید فرصتش رو پیدا کنی ‫تا خودی نشون بدی.
‫تو لیاقتش رو داری، آلیس.
‫ملکه به آدمی مثل تو نیاز داره.
‫ببین چطوری جواب من رو می‌دی ‫و تسلیم نمی‌شی!
‫تو باهوشـی و شخصیت محکمی داری.
‫من مال این دنیا نیستم، بانو دنبوری.
‫دقیقاً. ‫تو مثل بقیه نیستی.
‫فرق داری.
‫مخصوصاً این‌که توی جامعه هم بودی.
‫من هم یه زمانی این‌طرفی بودم، ‫ولی وقتی وارد اونجا شدم...
‫دیگه هیچی جلودارم نبود.
‫تو هم همین‌طوری باش
‫و پشت ملکه‌ت وایستا.
‫ببین در کنارش چه دنیایی ساختم.
‫تو مثل بقیه‌ی همدم‌هاش نیستی.
‫رحم نمی‌کنی و اون رو به چالش می‌کِشی.
‫همیشه یادت می‌مونه اون ملکه‌ی توئـه...
‫ولی همیشه باهاش ‫مثل یه ملکه رفتار نمی‌کنی.
‫به چنین همدمی نیاز داره.
‫این‌طوریـه که می‌تونی باهاش دوست بشی.
‫حالا کی خواست...
‫دوستی با ملکه؟
‫نمی‌تونم جای شما رو بگیرم، بانو دنبوری.
‫نخواستم جای من رو بگیری.
‫می‌گم به ملکه‌ت و کشورت خدمت کن.
‫برو جای خودت رو بگیر.
‫آلیس، ازت می‌خوام
‫از جات بلند شی.
‫فرانچسکا گفت دعوت امشبش رو رد کردی
‫و دیشب هم یه‌هو از عمارت رفتی.
‫چیزی شده؟
‫می‌خواستم یه‌کم تنها باشم.
‫متأسفـم که دوشیزه هالیس ‫همون بانوی نقره‌پوش نبود.
‫عیب نداره.
‫فکر کنم وقتشـه دیگه منصرف بشم.
‫فکر نکنم حتی وجود خارجی داشته باشه.
‫شاید وجود داره، ‫ولی نه اون‌طور که تصور می‌کنی.
‫احتمالاً برای همینـه که ‫این‌قدر بهش علاقه داری.
‫همیشه دوست داشتی ‫دنبال خیال‌پردازی‌هات بری.
‫با این حرف‌هات حسابی کیفم کوک شد.
‫نه، همه‌ی ما تاحدی ‫پیگیر تخیلات‌مون هستیم.
‫من هنوز هم گاهی توی خیابون ‫حضور پدرت رو حس می‌کنم.
‫ولی این هم می‌دونم که عشق ‫توی واقعیت شکل می‌گیره، نه خیال.
‫واقعیتـه که به دلت نیرو می‌ده.
‫خیال‌پردازی چیز بَدی نیست، ولی...
‫خودت هم می‌دونی که ‫مقصد و مقصودی نداره.
‫دخترهای دیگه‌ای هم پیدا می‌شن
‫که بهشون علاقه‌مند می‌شی.
‫بانوان اشرافی... ‫حالا چه نقره‌پوش باشن و چه نباشن.
‫مطمئن باش.
‫عمداً باختم، چون ‫پیش‌بینی کرده بودم که می‌بازم.
‫تو واقعاً... محشری.
‫می‌دونم وقت استراحت‌تونـه، ‫ولی به‌جاش...
‫می‌خوام امشب رو بهتون مرخصی بدم.
‫اعضای خونواده اکثراً خونه‌ی ‫کیل‌مارتین هستن و بقیه هم سرشون شلوغـه.
‫ولی امشب اینجا نمونین. ‫همه برین بیرون.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫سوفی.
‫دیگه وقتشـه با بیای کافه.
‫باشه می‌آم.
‫حدس بزنین کی قراره باهامون بیاد؟
‫آره!
‫سوفی!
‫خانم ویلسون...
‫می‌خواستم عرض کنم ‫که تصمیم گرفتم اینجا بمونم.
‫خیلی هم عالی.
‫اینجا همه دوستت دارن. ‫جدی می‌گم.
‫الان باید چیزی بگیم؟
‫خیلی ممنون که تشریف آوردید.
‫ببخشین که دعوت‌مون این‌قدر طول کشید.
‫آخه می‌خواستیم همه‌چی کامل باشه.
‫و الان دیگه همه‌چی کاملـه.
‫- فکر کردم مادر هم قراره بیاد. ‫- آره، اتفاقاً خودشون گفتن دورهمی بگیریم.
‫ظاهراً مریض‌احوالـه.
‫- پس بندیکت کجاست؟ ‫- شاید اون هم همون مریضی رو گرفته.
‫فرانچسکا میزها رو عالی چیده، مگه نه؟
‫بی‌صبرانه منتظر روزی‌ام ‫که برم خونه‌ی خودم.
‫لطفاً دوباره از دستاوردهای آینده‌ت
‫و چیدمان خونه و ازدواج ‫حرف نزن که حوصله ندارم.
‫می‌دونی... این چندوقت ‫حس می‌کردم فقط با من مشکل داری.
‫ولی دیگه فهمیدم مشکلت با همه‌ست ‫و فقط به خودت اهمیت می‌دی.
‫جناب، یه مهمون دیگه هم دارید.
‫امیدوارم دل‌تون برام تنگ شده باشه.
‫میکائلا! ‫چرا تو داری کالسکه رو می‌رونی؟
‫ظاهراً کالسکه‌چیِ من ‫تحمل مسافت‌های طولانی رو نداره.
‫- براش آب و یه سطل بیارین. ‫- چَشم، خانم.
‫غافل‌گیرمون کردی.
‫آره، یه‌جوری رنگت پریده ‫انگار روح دیدی.
‫بیا بغلم.
‫بفرمایید.
‫خانم ویلسون گفت ‫چای امشب جای جدیدی سرو می‌شه.
‫و اینجا هم جدیده.
‫بله.
‫پس این یعنی...
‫من اون چای هستم که قراره میل کنی.
‫- می‌تونیم آروم‌آروم پیش بریم. ‫- لباس‌هات رو دربیار.
‫امشب مرخصی داریم.
‫- مطمئنـم همین‌طوره ‫- خیلی خوش می‌گذره.
‫ای وای... کیف پولم رو ‫توی اتاقم جا گذاشتم.
‫توی کافه می‌بینمتون.
‫سوفی؟
‫شما اینجا...
‫مگه شما...
‫اگه می‌خوای برم، می‌رم.
‫ولی حقیقتش...
‫اگه ازت دوری می‌کنم، ‫به‌خاطر اینـه تو من رو دیوونه می‌کنی.
‫وارد هر اتاقی می‌شم، ‫دنبال تو می‌گردم.
‫وقتی اطرافم هستی، ‫قلبم به تپش می‌افته.
‫واقعیت وجود تو اون‌قدر وسوسه‌انگیزه
‫که خیال توش گمـه.
‫راه فراری ندارم.
‫بندیکت.
‫گفته بودم که لیاقتت بیشتر از این‌هاست
‫و من هم می‌خوام فراتر از ‫چیزی که لایقش هستی رو بهت بدم...
‫سوفی...
‫معشوقه‌ی من باش.
‫اومدی، سوفی؟
‫منتظرتـیم.
‫مَردی دانا گفته بود:
‫«جهان یک نمایش بزرگ است
‫و هرکدام در آن نقشی اجرا می‌کنیم.»
‫(جمله‌ای معروف از نمایشنامه‌ی «همان‌گونه که می‌پسندی»، نوشته‌ی ویلیام شکسپیر. ‫این اثر به مفهوم «هویت» و «آزادی» می‌پردازه؛ ‫این‌که انسان تا چه‌حد می‌تونه نقش کسی دیگه رو بازی کنه ‫و آیا در نهایت این نقش به بخشی از هویتش تبدیل می‌شه یا نه؟)
‫بدون شک، وقتی آدمی در نقش ‫قدیمی خود باقی می‌ماند، احساس خفگی می‌کند.
‫چیـه؟ چی شده؟
‫هیچی.
‫فقط...
‫خوش‌حالـم.
‫اما چه می‌شود اگر روزی ‫به‌سراغ نقشی جدید برود؟
‫آیا نتیجه‌ی غیرمنتظره‌ای خواهد داشت؟
‫- بالاخره اومدی. ‫- بریم؟
‫چقدر دیر کری.
‫یا این‌که...
‫همیشه دوست داشتم ‫توی خیابون گراونر زندگی کنم.
‫خوش اومدید، بانو.
‫عواقبی بَدتر از آنچه تصور می‌شد؟
‫ترجمه و زیرنویس از پوریا هزیمتی ‫∞ POORUYO ∞
‫≡ بزرگترین مرجع دانلود فیلم و سریال ≡ ‫ WwW.30nama.CoM
‫ما را در تلگرام و اینستاگرام دنبال کنید ‫@OfficialCinama